آه باز گفتم تنها .... پوزشم را بپذیر ، ذل من تنگ است

دیروقتی است که دیگر گله ام را به شب و پنجره و این همه باران نکنم.

دیر وقتی است که هر وقت دلم می گیرد چشم من، با غم تو همدرد است.

 چه بگویم ؟ تنها ؟ باز هم دل من تنگ است ...

گر چه جسمم بی توست، روح من تنها نیست. روح من گرمی دستان تو  را حس کرده است…

و صدایی آرام،مثل لالایی باران در شب... اين همه آرامش در صداي تو و من باز بگويم: تنها ؟؟ 

روح من تنها نيست . روح من خسته اين دوريهاست روح من خسته ز هر ترديدي ست

آسمان ابري و...تو اينجايي لیکن

دل من تنگ است
برای مهربانيت ، لطف نگاهت .. نگاهی کوتاه  که مانند دریاست بزرگ...

دل من تنگ است مادر
گرچه به کوی تو مرا راهی نیست ، گرچه دريايي و من،چشمه ي خُردي به كنار تو ام،دلم تنگ است ...

آرزوی خشکیده

تو میتونی به کویر خشک قلبم به آهستگی بارون ببخشی ؟؟

تازه باورم شده تموم دنیام پیش آرزوی من خیلی حقیره ...

۲۱۹۰ روز بغض و سکوت

می خوام فقط آغوش من جای تو باشه

جایی که ساختی بهترین خاطره هامو . . .

بیا از غم شکایت کن که من همدرد تو هستم . . .

 توی آخرین وداع

وقتی دورم از همه

چه صبورم ای خدا . . .

باز هم سالی جدید باز هم بغضی قدیمی . . .

پنج سال شد . . .

بیایید امشب دستامونو ببریم سمتش . . . .

دعا کنیم برای تمام کسایی که نیاز دارن به دستاش . . .

تو گمون کردی بری خاطره هاتم میمیره ؟؟

سهم ما از زندگی چیه ؟

۳ سال گذشت ....

حس میکنم دیگه دوسم نداری ٬ حس میکنم زیادیه وجودم

چرا به این زودی ازم بریدی  ٬  من که گل سر سبد تو بودم

حس میکنم که این روزا نمی خوای  ٬   یه لحظه ام حتی منو ببینی

کاش میدونستم عشق دیروز من  ٬   فردا که شد تو با کی هم نشینی

دوسم نداری می دونم

دوست ندارم بودن من کنارت ٬   باعث دلخستگی تو باشه

شاید سفر رفتن من یه فصل  تازه ای از زندگی تو باشه

حس میکنم باید از اینجا برم  جایی که هیشکی راهشو بلد نیس

باید برم که قدرمو بدونی  یه مدتی تنها بمونی بد نیس

دوسم نداری میدونم دوسم نداری ....... 

با کی قسمت کنم این سکوت سرد رو

با کی قسمت کنم این دنیای درد رو

یه قدم فاصله تا شکست بغضه

برو عشقم تا نبینی گریه ی مرد رو 

برو عشقم به سلامت  سفرت

اشکامو روشنایی راه میریزم پشت سرت

برو عشقم برو ، به سلامت  سفرت

دنیا قسمت میکنه سکوتمو با منو مرگم

تو برو ، تو  برو به سلامت

فاصله یک نفس ِ تا منو مرگم

به عشق عاشقان خسته سوگند

به قلب شیشه ی بشکسته سوگند

به اشک سوگواران جدایی

به بغض در گلو بنشسته سوگند

خدایا طاقت تنهاییم ده

دلی بی کینه و دریاییم ده

دلی زخمی تر از داغ عزیزان

به رنگ لاله ی صحراییم ده

خدایا عمر گل عمر حباب است

اسیر خاک یا نقشی بر آب است

در این فرصت مرا با خویش مگذار

مرا در یاب کین دریا سراب است

این روزا ای گلکم
خیلی بهونه گیر شدی

نکنه می خوای بگی
از من دیگه  تو سیر شدی

تو خودت خوب می دونی
که من چقدر دوستت دارم

اگه تنهام بزاری به خدا کم میارم

تو مثل نور امیدی  توی زندگی من

که اگه بری میمیره بعد تو این روح و تن

مگه تو قول ندادی همیشه  با من بمونی

پس چرا من رو زمین و تو روی آسمونی

گلکم دارو ندار من توئی

تو خودت اینو که بهتر می دونی

اما از وقتی که اینو فهمیدی

پر کشیده از نگات مهربونی .......

اومدی بشکنی بشکن 

 از من ساده چی مونده

 قبل تو هر کی بوده 

 تموم تار و پود سوزونده

دل ما اونقده پاره س ، موندنش مرگ دوباره س
آسمون سينه ما ، خيلی وقته بی ستاره س

همينی که باقی مونده ، واسه دلخوشی تو بشکن
تيکه تيکه هامو بردن ، آخرينشم تـــو بکن

نمیخوام بگذره عمری ، خسته شی واسه فريبم
يقتو نميگيره هيچکس ، آخه من اينجا غريبم

بزنو برو عزيـزم ، مثل هر کس که زد و بـرد
طفلی اين دل که هميــشه ، به گناه ديگرون مــــــــرد.....

این خود عشقه عزیزم نه بهانه س نه یه عادت

غصه هامو به تو گفتم اما چی ازت شنوفتم

یه نفس همنفسم باش نذار از نفس بیفتم

گریه هامو تو ندیدی هر جی گفتم نشنیدی

من کدوم عهدو شکستم که از عشق من بریدی

وقتی نیستی لحظه هامو با خیالت می گذرونم

حتی تا آخر دنیا من برای تو می خونم

وقتی نیستی حتی خورشید میشه مثل لحظه هات زرد

با توام آهای مسافر با همین ترانه برگرد

دل من میخواد باهام بمونی

میمیرم اگه پیشم نمونی ...

خیلی خسته ام باورم کن....

 دنیا زندونه برام

فصل خاکستری من خیلی وقته پا گرفته

خیلی وقته آینه هارو مرگ بی صدا گرفته ...

دلم گرفته تنم شكسته

ظهور گريه در من نشسته

بسته گلومو بغض عقيمي

مونده تو قلبم زخمي قديمي

ترانه بس

ترانه بس ..

حرفای عاشقانه بس

شک و شکایت و گله

گریه بی بهانه بس

خسته بی قراری ام

از من و تن فراری ام

تو فکر دوره کردنه

 عکسای یادگاری ام

رهایی کو

رهایی کو

نوبت آشنایی کو

پریِ قصه ها کجاس

بی بی مو طلایی کو

گلايه کم گلايه کم

درد دلو به کي بگم

سوخته حرير واژه ها

شکسته حرمت  قلم

غریبه تو

غریبه من

غبار کینه روی تن

نه همزبون

نه همنفس

دلم گرفته از قفس

مقصد ما کجا ؟ چرا؟

گریه بی صدا چرا؟

چرا یه خط  فاصله

جدايي بين ما چرا ؟

چرا ؟

سکوت یعنی اشک ریختن

در خلوت خود خون ریختن

سکوت یعنی تنها بودن

با اشک خود همدم بودن

سکوت یعنی ندیدن

با چشم دل دنیا را دیدن

سکوت یعنی مرگ

مرگ در اشک ریختن

اشکی در قدرت ریختن

نه!

کسی شکل من نيست...

کسی بوی من را نمی دهد،

من

سکوتِ

          باور نکرده ی

                           خويشم

و فريادم حتی

بوی سخن نمی دهد...

...

لب هايم را نگاه نکن!

حرفی نيست

دارم برای ماهی ِ تُنگ

بوسه می فرستم